To emo ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στη Washington ως ένα παρακλάδι του hardcore punk. Τo όνομα σημαίνει «emotional» – κι όπως λέει και ο μουσικός παραγωγός Γιώργος Φακίνος, «περιέγραφε έναν punk ήχο με περισσότερο συναίσθημα». Τώρα πια ο όρος έχει διευρυνθεί τόσο πολύ που είναι δύσκολο να τον ορίσει κανείς. Η emo μουσική έγινε πιο mainstream, ενώ το emo άρχισε να ταυτίζεται και με την έννοια της γκρινιάρικης εφηβικής αυτοκαταστροφής: μελοδραματικοί στίχοι, βλέμματα στο κενό και χαρακωμένα χέρια

Πως θα τους αναγνωρισετε?Πιτσιρίκια ντυμένα με μαύρα ρούχα και βαμμένα μάτια παρατεταγμένα στα σκαλιά. Τα κορίτσια έχουν μαλλιά που θυμίζουν θημωνιές στολισμένες με υφασμάτινους φιόγκους, τα αγόρια φορούν γραβάτες, κολλητά τζιν και έχουν φράντζες που τους καλύπτουν το ένα μάτι (ενίοτε και τα δυο). Κοιτάνε το κενό, σιγοψιθυρίζουν, κάνουν επιδεικτικά βόλτες πάνω-κάτω. Καπνίζουν, όπως καπνίζουν όλοι γύρω στα 16, σαν να ξέρουν πως η ζωή τους τελειώνει αύριο και πρέπει να καπνίσουν το τελευταίο τους πακέτο.
Πάνω απ’ όλα όμως, στην Ελλάδα τουλάχιστον, το emo έγινε συνώνυμο μιας εφηβικής στυλιστικής επανάστασης: μαύρα ρούχα, κολλητά τζιν, βάψιμο για αγόρια και κορίτσια, περίπλοκα κουρέματα με τούφες βαμμένες σε ροζ, φούξια, μπλε και πράσινο, piercings, γραβάτες, νεκροκεφαλές κι αστράκια είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία αυτού του στυλ.
 

 

αααααααααααααααααααααααααααααααααααααα